Aslında iyi oldu gidişin...
Gidişinle her istediğine, istediğinde sahip olamayacağını öğrendi içimdeki arsız deli kız!..
Her kayan yıldızda tutulan dileğin, her gün duaya katılan isimlerin, hakettiğinde fazlasını mutluluğu için vermenin onu getirmeyeceğini öğrendi.
''Seni Seviyorum''ları ne kadar çok, ''Hayır''ları ne kadar az kullandığımı da öğrendi elbette.

Aslında iyi oldu gidişin...
Gidişinle sensizliğin acısı dolanırken her sabah parmak uçlarıma, bensizliğin sancısı kürtajla alınmış bir aşkın doğamamış ellerinin vicdanıya oturdu sol tarafına.
Belki gerçekten terk edebilseydim seni, yokluğumda aynı yere oturabilecek değerim gururunu kırmana yardım edebilirdi.
Ama ben hep sana aittim.
Ve bunu ilgi isteyen bir çocuğun ağlamadan istediğini alması gibi, daha istemeden sana söylerdim.
Alıştın, arsızlaştın...
Canımı acıttın...

Aslında iyi oldu gidişin...
Zamanla tabuların insan hayatındaki önemini öğrendim.
Terkedilmişlerin nefret ederken bir yandan, bir yandan unutamamışlığını nasıl gizlediğini öğrendim.
Yeni bir nefesin yerini doldurmasa da, acılarını hafifleteceğini öğrendim.
Zamanla buğulu camlara adını yazmayı alışkanlık haline getiren ellerim, aslında adımı yazması gerektiğini öğrendim.
Benimsememem gerektiğini öğrendim...
''En Yakınımsın'' cümlesini söylerken, ''En Yakınıyım'' diyebilmenin gerekliliğini, çocukluğumun tertemiz gülüşlerini teslim etmenin benim tercihim olduğunu ve hep yanlış tercihler yaptığımı da öğrendim elbette.

Aslında iyi oldu gidişin...
Aradığında açmayacağıma dair verdiğim sözlerin anlamsızlığını öğrendim aramadığın her günde.
Bir gün ''Affet Beni Yaptıklarım İçin, Döndüm..'' dediğinde sonu hep kavuşmalarla bitecek olan red sahnelerinin hep hayalimde kalacığını öğrendim.
Tanışacağım hiç kimsede sendeki gibi kalbimin atamayacağını, konuştuğum hiç kimsede sendeki gibi ruhumun havalanmayacağını öğrendim.
Yanımdayken acıların nasıl kolay, imkansızların nasıl yakın olduğunu öğrendim.
Oysa şimdi hiç olamayacağı gibi...

Aslında iyi oldu gidişin...
Artık hıçkıra hıçkıra ağlamamayı öğrendim.
Unutulmaya yüz tutmuş gururumu artık takınmanın vaktinin geldiğini, bazen gururu yüzünden çok şey kaybetmiş insanların bazen de gururu yüzünden çok şey kazandığını öğrendim.
Beni kaybetmeyi senin seçtiğini öğrendim.
Sana sunduğum onca seçeneğe rağmen gitmeyi, beni hayatından çıkarmayı seçen birine daha fazla değer verip kendimi küçültmeyi bir tek içimdeki aşkın bana yaptırabileceğini öğrendim.
Ama o aşkın yıpranabileceğini sen hiç öğrenemedin...

Gidişin iyi oldu sevgilim...
Bu gün sensizliğimin/bensizliğinin bilmem kaçıncı günü.
Sevgimiz değişmesede büyüyoruz günden güne.
Ve gittikçe zorlaşıyor geri gelmek biliyorum...

Aslında gidişin gerçekten iyi oldu sevgilim...
Bu gün sensizliğimin/bensizliğinin bilmem kaçıncı yıl dönümü
Oysa ilk günden pek bir farkı yok bunların ve bundan sonrakilerininde olmayacağı gibi.
Ama artık Sevgilin sana ''dön'' demiyor, sahiplenmiyor ve şımartmıyor seni sevgisiyle.
Tabularını oluşturmaya başladı ve o hiç görmediğin gururunu takındı.
Sevgisi değiştimi Sevgilinin bir sen bilirsin değişmediğini.
Artık sana da, sevgine de inancı yok.
Bunu benden duymazdın aslında sevgilim ama sorumlusu sensin.
İyi oldu gidişin...
Bende gidersem artık iyi olacak sevgilim...

Susmaların bir sonbaharı olurmuş meğer,
Yapraklar candan koparmış, can dipsiz feryatlardan...

Yarım kalmış bir sözüm vardı, dinlemedin...Gittin!..
Hoyratça hırpaladığın masum zamanlarda küstürmüştün, benim gerçeğimi bir yürek dolusu ağlarken avuçlarında, gözyaşlarımda hiç gizlemedim ki aşkı...Gecelerin şerrine kapılır da, iki çift lafında sus olur mu sandın yoksa?Bir daha hiç ağlamaz mı sandın, avuçlarından düşerse...
Buz gibi bir soğuk yağmur damlasıyla, kilitlerken dudaklarımda baharı, ruhunun çıplak, yalnız kışları geçer mi sandın yoksa?

Dinlemedin...
Susmaya alışkındı oysa, sana çoğalttıklarım...keder içinde, hazin sabırlar doğururken bir dokunsam anlardın, canım nasıl da kırgın...

Susmaların ne çok kalabalığı varmış meğer, ''gitme'' içindeki en yalnız kelime...

Dinlemedin...
Sesin bıçak gibi kestiğinde, ömrüm yüz çevirdi benden, yine de, içinde sen varsın diye beyaz bir masalla avutmadım yüreğimi...
Sözlerin tuz basarken yarım kalmışlığımın çıkmaz yollarına kocaman dağları sımsıkı tuttum içimde...Ufacık bir taş parçası düşürmedim ayak izlerine...

Yarım kalmış bir sözüm...dinlemedin...Şimdi son nefesini veremiyor aşk, bende...(sende olmadığı kadar...)

Gelişi güzel ayrılıklardı benimki...Senin kadar esaslı hiç gitmedim senden

sen kadar degilim canım ilham perim şiirini okuyunca bende birseyler paylaşmak istedim o yüzden sagol paylaşımın için eline saglık

Oyy Canimsin