Ömrün Ömrümü Adımlasın Hep


Kaç bin yılın öyküsünü bağrına yaslamış da gelmiş
Kaç ağrının koynuna çöreklenmiş
Kaç ölümün ardından yaşam olup
Kendi elleriyle özüne su vermiş adam!
Ömrümün çınarı…
...Kulağıma taktığın o kızıl gül
Sesini bana katan ilk türkündür…
Sesin ki nicedir soluğum…
Sesin ki yüzümü ateşlerden alan serin suyum
Bir yaşamı dize dize örmüşlüğünüm senin
Senin çocuğun, senin şiirin, senin adının yarısı
Yüreğine sığındıkça
Tamamlanmışlığım…
Yarattığın yerde özün durur senin
Bildin…
O yüzden gitsem de ben senim dedin…
Ömrün ömrümü adımlasın hep…
Dilimin en güzel ezgisi olarak hep yaşam olsun
Ellerin yüreğimin nakışçısı olsun
Yüreğin hep bir çınar sağlamı dursun
Senden evvel gözlerinin içi konuşsun
Bakışın bütün gitmeleri sustursun
Sularım hep akıp geldiğin yer olsun
Can…
eşi(ti)n....( Tunay Bozyiğit 'e )

Burcu Arabacı