Kaçıncı yanılışım bu!..
Bir tekneye atlayıp da denizin, o en erişilmezin ortasında kaçıncı yalnız bırakılışım!
Gücüm yok,
Takatim yok alıp da elime kürekleri çekecek,
Çekip de kürekleri geri dönecek!..

Böyle bi çare, böyle yalnız, böyle ıssız...
Kaldım daha önce de evet ama bu hani tamda tamam derken bir kere daha işte!..
Heveslerim, umutlarım, tüm mutluluklarım alındı yine ellerimden,
Çalan kim?
Kapıp kaçan kim?
Koşsanıza peşinden, yakalasanıza!

Kaybettim ruhumu, hükümsüzdür...
Yazdım yüreğime kalın puntolarla, gördünüz mü?
Düşününce şimdi nasıl da zor geliyor, hayat boyu süreceğini bildiğim o mahkeme kapısından girmek içeri,
Hakkımı aramaya kalkmak,
Hiç bitmeyecek bir kitabın ön sözü olarak kalmak olacak, biliyorum!..
Önsöz okunacak, sırası geçecek ama kitap hiç bitmeyecek!..

Biliyorum, yaşadım çünkü!
O giriş paragrafındaki en afilli cümle oldum daha öncede.
Ağlayarak okumak, okuduğunu anlamak öğretildi bana, girdiğim bütün türkçe derslerinde...

Ahhh çocukluğum,
Ahhh kanayan dizlerim.
Fasülyedenmiş verdiğin acı, yüreğim kanıyor artık,
Bilir misiniz acısını.

Hepiniz mi kaçırdınız dersleri söyleyin!
Hep birlikte mi kaçtınız okuldan anlatın!
Nerdeydi aklım?

Kocaman bir sınıfın içinde, kahverengi bir sıranın üstünde, dev gibi bir yalnızlıkla otururken; kimdi gözlerimi kapatan, görmeyeyim diye daha en başından en sonunu!..
Toplayıp da gücümü atabilseydim üstümdeki o karabasanı, görebilirdim şimdiki bu eşsiz yalnızlık senfonisinin ilk parçalarının yapa boza nasıl bitirmeye başlandığını taaa o zamanlar...

Uzun cümlelerden sıkıldım!
İçerimdeki sızıyı kalabalık kelimeler eylemleriyle çoğaltmaktan yoruldum!
İçinden çıkamadığım bu kuyudan, çıkmak için güç aldığım her elin terkinden usandım!..

Demiş ya, kim demişse işte;
''Herkes Hakettiğini Yaşar'' diye
Ağzımın payını aldım
Hakkım da
Mavi ütopyalarım iç ceplerimde...

Şimdi;
Ben çekiliyorum...
Hayat ziyade olsun sana!..

sagol canım begenmene sevindim:)