Doğumum gibi beklentilerle dolu olmayacak belki sonum. Ama plan yapmıyorum artık hiçbir şeyde… Planladığım hiçbir şey olmadı hayatımda… Sevdiklerim terk etti gitti, o gitmez dediğim kişiler bile… Ölümün bile sessiz olanı seviyorum.

Önce mutluluğun anlamını öğrendim. Ne derdim olursa olsun kendimle bile paylaşmayacağım. Kendim de kendini, kendi gibi biliyor. Beni dinleyen olmamış, kendi kendime anlatıp durmuşum kendimi… Artık anlatmayacağım kimseye bendeki beni.

Aynayı dost görmeyeceğim. Biliyorum o da zamanı geldiğinde gerçek yüzünü gösterecek. Beni bile farklı gösterecek bana…

Sevgilerimi yüreğimde büyüteceğim… Kime seviyorum dediysem en sevmediğim şeyleri yaptılar.
Ölmeden önce, seni unutacağım… Gözlerim açık gitmeyeceğim;

Günlerce içime sindirmişken seni, şimdi parça parça söküp atmaya çalışıyorum. Sussun artık şarkılar, hiçbir roman aşkı anlatmasın artık. Yıkılsın meyhaneler kimse gidip derdinden içmesin. Artık hiçbir şey seni hatırlatmasın. Tek dileğim vardı o da kabul olmadı. Şimdi tek isteğim: ölmeden önce yapacaklarımın arasında adını bir daha anmamak var.

İnsanlar neden ani kararlar alırlar ve neden bu karar alınırken bir tek kendilerini düşünürler. Emek vermek vardı eskiden… Sevenler sevdikleri için yapmayacakları şey yoktu. Sabır vardı, ümit vardı.
Artık benim de yapacağım bir şey var… Ölmeden önce seni son bir kez göreyim demeyeceğim…

Erdal Babür